AT SİNEKLERİNİN KADERİ
Bazı toplumlar, koro halinde söylenen övgülerin narkozuyla uyuşturulur.
Şehirler, alkış seslerinin ritmi altında içten içe çürürken; hakikati haykıran kişi bir bilge olarak değil, düzenin uykusunu bölen hırçın bir “at sineği” olarak yaftalanır.
Sokrates, kendisini Atina’nın uyuşuk gövdesine konmuş bir at sineği olarak tanımlarken aslında evrensel bir trajediyi işaret ediyordu. Hantallaşmış bir yönetim, kendi konforunun sıcaklığında mayışmış devasa bir attır. Bu bedenin yeniden şaha kalkması için şefkate değil, can yakıcı bir sarsıntıya ihtiyacı vardır.
Bugünün en büyük vebası cehalet değil tercihdir.
Asıl sorun, parıltılı yalanların çıplak hakikatten daha fazla rağbet görmesidir.
İnsan nefsi, sarsıcı bir gerçekten ziyade, kendisini onaylayan bir illüzyonu tercih eder. Sistemin bekası, bu “rahatsız edilmemiş kalabalıkların” uykusuna endekslidir.
Herkesin aynı cümleyi kurduğu yerde düşünce felç olur; orada sadece boşlukta seken bir yankı vardır.
Bir kentte herkes susuyorsa, orada barış hüküm sürmez; sadece korku sessizce kök salar.
Eğer bir toplumda “aykırı sesler” susturuluyorsa, bilin ki o at artık derin bir komaya girmiştir.
Sokrates’in bedenini yok eden şey baldıran zehri değildi; onu öldüren şey, bir soru işaretinin ucuyla iktidarın zırhını delmesiydi.
Çünkü soru, statükonun en büyük düşmanıdır.
Soru, düzenin simetrisini bozar.
Yıllardır sarsılmaz sanılan dogmaların altındaki toprağı oyar.
Bu yüzden her çağ, kendi “at sineklerini” birer yabancı madde gibi bünyesinden atmaya çalışır:
Gazeteci “marjinal” olur, yazar “huzur bozucu” ilan edilir, hak arayan, düzenin dişlileri arasında bir “pürüz” sayılır.
Oysa bir toplumun kurtuluşu, o kulak tırmalayan seste saklıdır. Sineğin misyonu sevilmek veya onaylanmak değildir; tek amacı uyandırmaktır.
Bugün yaşadığımız en büyük trajedi ise şu.
Etrafımızdaki at sineklerini birer birer kovdukça, altımızda can çekişen ve çürüyen o devasa atın kokusuna kanıksıyoruz.
Hakikatten vazgeçtiğimiz her an, kendi mezarımızın sessizliğine biraz daha aşık oluyoruz.