SON TEMSİL

Bir tiyatro düşünün.
Reji defteri açık, kurşunkalem kenarı ısırılmış, müzikal bir anda dram olur, kahkaha bir cümle sonra insanın boğazına düğümlenir.
İşte o geçişlerin ustasıydı.
Ne duyguyu bağırdı, ne sessizliği ihmal etti.
Nice genç oyuncu onun karşısında ilk kez “sahne”nin bir yer değil, bir ahlak olduğunu anladı.
Işık vurduğunda sadece yüzünüz değil, niyetiniz de görünür derdi.
Haklıydı… Sahne yalanı affetmezdi.
Bugün kuliste bir boş sandalye var.
Üzerinde ceket asılı değil ama yokluğu askıda duruyor.
Reji masasından bir ses gelmeyecek artık.
“Bir kez daha deneyelim.”

Ama biliyoruz, her temsilin içinde o cümle hâlâ fısıldanacak.
Perde kapandı denir ya…
Hayır.
Onun perdesi kapanmadı.
Sadece ışık arkaya alındı.
Usta, sahne sana emanetti.
Şimdi sahne seyirciyi sana emanet ediyor.
#haldundormen