BAZEN BİR GÜLÜŞ EN GÜÇLÜ DİRENİŞTİR
Bir insanı götürebilirsiniz…
Ellerini bağlayabilirsiniz, kapıları kilitleyebilirsiniz, demir parmaklıklar örebilirsiniz.
Ama bir gülüşü…
Onu nereye koyacaksınız?
O camın ardından bakan yüz, sadece bir genç kadının yüzü değil.
O, toprağına sahip çıkanların, ağacına sarılanların, “buradayım” diyenlerin yüzü.
Ve bu gülüş, işte tam da bu yüzden tehlikeli.
Çünkü korkmuyor.
Çünkü boyun eğmiyor.
Çünkü “beni alabilirsiniz ama haklılığımı alamazsınız” diyor.
Cezaevine giden bir yolculukta, insan ya susar ya da susmayı reddeder.
Esra Işık susmayı değil, gülmeyi seçti.
Ve bazen bir gülüş, en yüksek sloganlardan daha güçlüdür.
O gülüş, jandarma aracının camına sığmadı.
Sokaklara taştı, kalplere değdi, hafızaya kazındı.
Çünkü bazı anlar vardır, tarihe yazılır.
Bu da öyle bir an.
Demir kapılar kapanır…
Ama bir gülüş, dışarıda çoğalır.
#esraışık