KARYA’NIN ÜÇ KIZ KARDEŞİ
Onlara kimse adlarını sormazdı, çünkü isimler ölümlüler içindi. Onlar ise kaderin ta kendisiydi. Ancak bu topraklarda hikâye, Hellenlerin anlattığı o mağrur masallara benzemezdi. Burada onlara gökyüzünün uzak tanrıçaları değil, “Toprağın Kızları” denirdi. Çünkü kader, Karya’da gökten inmez, topraktan fışkırırdı.
İlk Nefesin Dokumacısı “Eğiren”, en büyükleriydi… Saçları asırlık zeytin dalları gibi gümüşî bir ağırlıkla omuzlarına iner, gözlerinde gecenin en derin uykusu demlenirdi. Elinde bir iğ tutardı; ancak bu iğ, koyun yününden değil, insanın henüz verilmemiş nefesinden iplik eğirirdi.
Bir çocuk, Karya’nın güneşle yıkanan bir yamacında ilk çığlığını attığında, o ipliği başlatırdı. Parmaklarının arasında rüzgârı, suyu, anne sütünün sıcaklığını ve toprağın kadim sabrını birbirine karıştırırdı. İnsanı dünyaya bağlayan o mucizevi bağı, görünmez bir zarafetle dokurdu. Derlerdi ki;
“Bir insanın ilk nefesi, aslında kendi ölümüne atılmış ilk düğümdür.”
Sessizliğin Terazisi “Ölçen”, ortanca kardeşti. Dudaklarından tek bir kelime dökülmez, sadece elinde budaklı bir zeytin dalından yontulmuş o çubuğu taşırdı. Lakin o çubuk, boyu posu değil, ruhun ağırlığını ve zamanın hacmini tartardı.
Bir ömrün ne kadar süreceğini, hangi kederin yüreği kaç yerinden çatlatacağını, hangi sevincin bir kırlangıç kanadı kadar kısa süreceğini o belirlerdi. Karya kentlerinin mermer döşeli yollarında yürüyen bir tüccarın adımlarını sayar, yas tutan bir kadının gözyaşındaki tuzu ölçer, bir gladyatörün kumun üzerindeki son titreyişini tartardı. Kimse bilmezdi; adına adalet dediğimiz o büyük denge, belki de onun bu korkunç sessizliğinde gizliydi.
Sonun Makası “Kesen” en küçükleriydi… Ve en çok fısıldananı. Gözleri yoktu ya da o derin karanlığa bakmaya kimsenin cesareti yetmemişti. Elinde bir makas taşırdı; lakin bu makas demirden değil, bizzat akıp giden zamanın keskinliğinden dövülmüştü.
Bir gün, ansızın… Hiçbir kuşun kanat çırpışını bozmadan, hiçbir yaprağı uyarmadan ipliği keserdi. Ne tapınaklarda yakılan tütsüler, ne göğe yükselen çığlıklar, ne de altın dolu eller o vuruşu durduramazdı. Bu kesiş, Karya’nın güneşine çekilen bir perdeydi. Ölümdü.
Yıllar amansızca geçti. İmparatorluklar görkemli bir gürültüyle çöktü, tapınakların sütunları sarmaşıklara yenik düştü, tanrılar unutulup tarihin tozlu raflarına kaldırıldı. Ama üç kız kardeş… Onlar hiçbir yere gitmediler. Karya‘nın antik kentlerinde toprağın en derin hafızasına çekildiler.
Bugün, beyaz önlüklü insanlar toprağı kazıyor. Diş köklerinden sızan kadim sırları, DNA sarmallarındaki o karmaşık haritayı inceliyorlar. Geçmişi “çözdüklerini” sanıyorlar; ama farkında değiller: Onlar aslında binlerce yıl önce eğrilmiş, ölçülmüş ve kesilmiş o iplikleri okuyorlar.
Derler ki, insan kendi kaderini yazar.
Karya’nın üç kız kardeşi ise yerin altındaki o kadim uykularından uyanıp buna sadece gülümserler.
Çünkü, Karya inancında insan kaderini yazmaz; sadece kendisi için çoktan eğrilmiş, mermere çoktan kazınmış bir hikâyeyi, sırası geldiğinde bir nefes gibi yaşar ve bitirir.
Ve o hikâye asla yarım kalmaz.