KIRIK ŞİİRLER KENTİ

Knidos’ta sabah, kekik ve defne kokularıyla başlardı.
Güneş, Cap Krio burnunun ucunda yükselirken, kentin iki limanı aynı anda aydınlanırdı.
Biri Ege’ye, diğeri Akdeniz’e açılan iki göz gibi.
Aretades bu yüzden Knidos’un tek bir kaderi olmadığını söylerdi. İki denize bakan şehirlerin yazgısı da ikiye bölünürdü.
Onun dizeleri eksik ulaştı bize.
Bazıları sadece bir sözcük: thalassa-deniz.
Bazıları yarım bir cümle: “Kadınlar rüzgârı erkeklerden önce duyar.”
Bazılarıysa sadece bir ima: “Güzellik, taşın hafızasında daha uzun yaşar.”

Aretades, Knidos’un şairiydi ama saray şairi değildi.
Onu limanlarda, amphoraların arasında, balıkçıların küfürleriyle çocukların kahkahaları arasında görmek mümkündü.
Şiirini papirüse değil, kente yazardı.
“Kent bir bedendir” demişti bir dizesinde, “tapınaklar kemikleri, limanlar nefesidir.”
En çok Afrodit Tapınağı’nın çevresinde oyalanırdı.
Praxiteles’in heykelinin gölgesi, gün içinde yer değiştirirken Aretades de gölgenin peşinden yürürdü. Knidoslular, onun tanrıçaya âşık olduğunu sanırdı. Oysa Aretades, tanrıçadan çok ona bakanlara bakardı. Güzelliğin, bakışla kurulduğunu söylerdi.
Bir dizesinde şöyle demişti.
“Çıplaklık tanrıçaya ait değildir,
onu seyredenlerin korkusuna aittir.”

Knidos’ta bir gün, rüzgâr sert esti.
Limanın ağzında bir gemi karaya oturdu. İçinden Rodoslu bir tüccar çıktı, yanında kumaşlar ve söylentiler vardı. Kentte bir söylenti hızla yayıldı. Roma büyüyordu. Deniz artık sadece ticaret değil, itaat de getiriyordu.
Aretades o gün yazmadı.
Sadece sustu.
Son dizesi, ya da bize kalan son parça, bir mezar taşında bulunduğu söylenen bir fragmandı. Kime ait olduğu bile belli değildi.

“Bir gün Knidos susacak,
ama taşlar konuşmayı sürdürecek.”

Yüzyıllar geçti.
Tapınaklar yıkıldı, limanlar doldu, Afrodit’in heykeli başka bir kente taşındı. Aretades’in şiirleri ise tamamlanamadı. Ama belki de tamamlanmaları gerekmiyordu.
Çünkü Knidos hâlâ orada.
Rüzgâr hâlâ iki denizden esiyor.
Ve taşlar hâlâ konuşuyor.
📷: @mayfotobuk